3/11/2009 - ÖLÜMÜ BEKLEYİŞ

Hangisi kötüdür ölümün söylesene

Bir kurşun mu, bir ip mi, hançer mi ya da bir damla zehir mi?

Öldürür mü bunlar insanı?

Ya yalnızlık, umutsuzluk, mutsuzluk bunlar nedir

Gelip geçer değil mi?

Yanılıyorsun beni hiç terk etmedi

Ben her gün yaşıyorum ölümü

Sadece toprağın altına girmek midir sence ölüm

Toprağın üstünde cansız bir beden dolaşamaz mı?

Ruhu terk etmesi midir bedeni yoksa?

Ya ruhum bedenimde can çekişiyorsa

İhanetkar ise bedenim ruhuma

Sen beni hala yaşıyor mu zannediyorsun

Ben her gün hissediyorum ölümü

Azrail’in ayak seslerini, ölüm fermanını dinleyiş midir?

Ya sevgilinin yalnızlığa terk ediş sözleri

Gelmeyeceğim naraları atan haykırışlar

Kırılmış bir kalbin feryat-ı figanı

Ölüm olmaz değil mi?

Haklısın olmaz; sen nerden bilebilirsin

Ben her gün duyuyorum ölümü

Gözler sadece dünyayı mı görür sanıyorsun

Ya da elinle tuttuğun biçim kaybetmiş nesneleri mi?

Yani hiç yaşanmamışları göremez mi?

Nedensiz yalnızlıklar mesela ne kadar acı veriyor insana

Yüreğim görüyor Kuzum gözlerim görmese de bu acıyı

Ve ben Kuzum her gün biraz daha ölümü görüyor

Biraz daha ölüyorum…

İnsan sadece soğuk kış gecelerinde mi üşür

Ya bomboş bırakılmışsa elleri

Eksilere terkedilmişse seni seviyorum diyen yüreği

Buz kesilmişse karşılık vermeyen diller

Buğulanmış gözlerime bakmıyorsa o harika gözler

Üşüyorum canımın içi çok üşüyorum

Ve korkuyorum ben donarak öleceğim